Zwyczaje i Tradycje

CHOINKA

W bardzo wielu kulturach i religiach symbolem życia były drzewa, zwłaszcza te, które nie traciły swoich liści, nawet w okresie zimy. W pierwszych wiekach po Chrystusie, kolejni papieże sprzeciwiali się zwyczajowi przynoszenia do domów gałęzi laurowych. Według nich przypisywanie wiecznie zielonym roślinom, jakichś demonicznych sił witalnych, było nie do pogodzenia z chrześcijaństwem.

Jednak zakazy te mijały się z celem. Ludzie dalej ozdabiali swoje domy zielonymi gałęziami i girlandami, szczególnie od Adwentu do Święta Ofiarowania Pańskiego. Zielony uchodził za kolor nadziei.

Nie da się dokładnie ustalić momentu, w którym pojedyncze gałązki zostały zastąpiona całymi drzewkami. Pierwsze choinki w znanej nam formie, zaistniały prawdopodobnie około roku 1600 w Alzacji, a ozdobione były słodyczami i jabłkami. Zwyczaj ten szybko się rozprzestrzenił, najpierw w południowych Niemczech, zwłaszcza w regionach ewangelickich. Johann Wolfgang Goethe, żyjący w latach 1749-1831, jeden z największych poetów świata, poświęcił wiersz Bäume leuchtend, właśnie bożonarodzeniowemu drzewku. Znane jest również opowiadanie Theodora Stroma Unter dem Tannenbaum (Pod Choinką), w którym dokładnie opisane jest ustawianie i przystrajanie choinki.

W XIX wieku zwyczaj choinki zaczął rozprzestrzeniać się w świecie. Działo się tak dzięki niemieckim emigrantom, którzy przenieśli ten zwyczaj do Ameryki. Istnieje długa tradycja ustawiania świątecznego drzewka w „Blue Room” w Białym Domu, w którym prezydent ma zwyczaj witać swoich gości. Sławne choinki znajdują się również na placu św. Piotra w Rzymie oraz na Placu Trafalgarskim w Londynie.

Jednak zwyczaj świątecznego drzewka nie wszędzie był przyjmowany z taką otwartością. W Niemczech katolicy sprzeciwiali się choince, gdyż stanowiła ona swoistą konkurencję dla katolickiego zwyczaju budowania szopek bożonarodzeniowych, nawiązywała ona również do wierzeń pogańskich. Wyznaniowo było rograniczone: albo szopka, albo choinka. Te różnice w zwyczajach podkreślały przez dziesięciolecia granice pomiędzy katolicyzmem a ewangelicyzmem. Jednak z czasem nastąpił przełom, który wiązał się z wybuchem wojny przeciwko Francji w 1870 roku. Potrzeba, by w narodzie niemieckim istniała wspólnota, nagle okazała się silniejsza od różnic pomiędzy dwoma konkurującymi ze sobą wyznaniami chrześcijańskimi. Choinka, która w czasach wojny stała we wszystkich koszarach i kwaterach wojskowych, stała się symbolem „niemieckości”.

Na Suwalszczyznę zwyczaj choinki bożonarodzeniowej z terenu Prus Wschodnich, przynieśli ze sobą ewangeliccy koloniści niemieccy oraz Mazurzy. Każdego roku w kościele, w kaplicach oraz domach ustawia się drzewka, które przyozdabia się tradycyjnie szklanymi bombkami, papierowymi ozdobami oraz orzechami. Rozprzestrzeniony przez wieki w kościołach ewangelickich zwyczaj, w kościołach katolickich został przyjęty dopiero po II wojnie światowej.

DZIĘKCZYNNE ŚWIĘTO ŻNIW


Dziękczynne Święto Żniw









WIENIEC ADWENTOWY


Wieniec Adwentowy

Kalendarz Adwentowy

Tradycję wieńca adwentowego wprowadził ewangelicki ks. Johann Hinrich Wichern, prowadzący w Hamburgu szkołę-przytułek dla sierot. Dla swoich wychowanków, w celu podtrzymania rodzinnej atmosfery w I niedzielę adwentu w 1839 roku zapalił świecę adwentową umocowaną na drewnianym kole o średnicy 2 m. Następne, mniejsze dwadzieścia cztery świece zapalano każdego dnia do Wigilii, gromadząc się na wieczorny śpiew i modlitwę.

Z czasem wieniec zaczęto przystrajać zielonymi gałązkami jodłowymi, zaś zwyczaj rozprzestrzenił się po ewangelickich domach i kościołach, nie tylko w Niemczech, ale i dalej w Europie. Z ewangelikami dotarł również na Suwalszczyznę, a dziś zdobi nie tylko ewangelicką świątynię, ale i znalazł miejsce w wielu kościołach rzymsko-katolickich.

Zwyczaj wieńca stał się podstawą kalendarza z 24 okienkami, które każdego dnia są kolejno otwierane. Dziś każdy może sobie taki kalendarz zrobić lub kupić.