Dwory i Folwarki

BURNISZKI


Dzierżawcą w latach 1852-1869 był Bernard Drewes. Pochodził z Hamburga, urodził się około 1812 roku jako najmłodsze dziecko w rodzinie Jerzego Michała i Joanny Doroty z Ostreichów, hamburskich piwowarów. Przybył do Warszawy przed 1836 rokiem i wraz z Ferdynandem Schultzem prowadził handel winem. Spółka upadła, a rozliczenia z wierzycielami trwały do 1852 roku. W Warszawie 24 listopada 1836 roku poślubił Ludwikę Schultz jedyną córkę Fryderyka Franciszka i Ludwiki z Mundtów dziedziców dóbr Izabelin w gminie Powązki. Wybranka była rodem z miejscowości Vellahn w Meklemburgii. Przed 1849 rokiem przeprowadzili się do Suwałk. Tu Drewes nadal zajmował się handlem "trunkami zagranicznymi i krajowymi", prowadził restaurację i miał kamienicę. Po wprowadzeniu w 1851 roku gildii kupieckich, był jednym z trzech kupców suwalskich którzy uzyskali status kupców II gildii. Pełnił też funkcję starszego, istniejącego od 1853 roku, zgromadzenia kupieckiego w Suwałkach. W wyborach do rady miasta w 1861 roku został zastępcą radnego. Zmarł w Suwałkach 9 czerwca 1869 roku. Żona przeżyła go o dwa lata i zmarła 16 czerwca 1871 roku. "Osierocone córki, przygnębione ciężką żałobą serca po stracie jedynej opiekunki zajęte mozolną praca usunęły się zupełnie od świata".

GARBAS


Właścicielem w latach 1861-1875 był Jan Stegman (ok. 1836 Matkulno gub. kurlandzka - 16 stycznia 1901 Warszawa).

SADŁOWINA


Właścicielem folwarku w latach 1865-1898 był Hugo Sperling i jego spadkobiercy.

WOLININOWO


Wolininowo (obecnie w granicach wsi Zielone Drugie) to kolonia w pobliżu Suwałk zwana początkowo Niemcowizną. Między 1837 a 1841 rokiem kupił ją jako wieczystą dzierżawę Ludwik Wolinin. Do jej określenia bardzo szybko zaczęto używać pochodzącej od nazwiska właściciela nazwy Wolininowo. Na początku XX wieku i w okresie międzywojennym, w wyniku błędnej transliteracji z rosyjskiego, przekształcono tę nazwę na Woleninowo.

Ludwik Wolinin był synem Adama (1776 - 6 listopada 1844 Wolininowo), suwalskiego aptekarza. Wolininowie pochodzili z Prus i na Suwalszczyznę sprowadzili się w czasach zaboru pruskiego. Adam Wolinin patent aptekarski otrzymał 14 stycznia 1804 roku w Berlinie, a konsens na prowadzenie aptek 13 sierpnia tego samego roku. Po uzyskaniu kwalifikacji zamieszkał wraz z rodziną w Augustowie. W czasach Księstwa Warszawskiego był kasjerem kasy miejskiej. W 1814 i 1819 roku reprezentował mieszczan augustowskich „w zastępstwie burmistrza”. Stał na czele augustowian w walce o przeniesienie stolicy województwa augustowskiego z Suwałk do Augustowa. W sierpniu 1826 roku przeniósł się do Suwałk. W latach 1829-1831 wybudował na rogu ul. Królewieckiej (Emilii Plater) aptekę i był jej właścicielem aż do śmierci. 

Przekazał ją Ludwikowi Aleksandrowi, jedynemu żyjącemu synowi. Ten miał patent udzielony przez Akademię Medyko-Chirurgiczną w Petersburgu 19 grudnia 1836 roku. Zapewne po jego uzyskaniu powrócił do Suwałk i pomagał ojcu w prowadzeniu apteki. Gdy ojciec zaczął ciężko chorować, to w 1842 roku Ludwik wziął ją w dzierżawę. Miał wówczas kolonie Nimecowizne i "do takowej zupełnie z ojcem swym i całą familią przeniósł się i aptekę tylko pod zawiadywaniem jakoby jakiegoś prowizora zostawił".

Wkrótce po śmierci ojca, w 1846 roku sprzedał aptekę Mikołajowi Zawadzkiemu i przeniósł się do Serej, gdzie przez wiele lat także prowadził aptekę.

Najstarszy syn Ludwika, Adam Walenty Apolinary uczestniczył w powstaniu styczniowym. Walczył w oddziale Antoniego Budrysa (z pow. rosieńskiego), Telesfora Nieszkocia i Pawła Suzina. Zajmował się leczeniem rannych. Aresztowany 23 czerwca 1863 roku w okolicy wsi Klonowo w pow. mariampolskim został skazany na osiedlenie w oddalonym miejscu Syberii i konfiskatę majątku.

Ludwik Wolinin 21 września 1874 roku prawo do wieczystej dzierżawy Wolininowa sprzedał Kazimierze Uszyńskiej z d. Borowskiej.